De Puchjes worden weer gestart.

Een héél druk programma, maar wat een superdag.


Naar St. Wolfgang, Schafbergbaan, behendigheidsrit, en de 2e feestavond.

Ook op deze zaterdag waren we weer vroeg uit de veren, want ook voor vandaag hadden we weer genoeg op het programma staan. Het weer was weer prachtig, en het zou zelfs erg warm gaan worden, dus helemaal niet verkeerd, om er weer lekker met de Puchjes op uit te gaan.

Vandaag was ons eerste doel de plaats St. Wolfgang, dat net als Strobl aan de Wolfgangsee ligt. Ook nu reden we weer door Strobl, alleen gingen we nu rechtsaf, en reden deze keer dus via de andere oever van de Wolfgangsee. Na een tijdje gereden te hebben, kwamen we weer door een vrij lange tunnel te rijden, wat op de brommer voor ons Nederlanders, toch wel een heel aparte ervaring is.

Ansichtkaart van St. Wolfgang
Toen we even later in St. Wolfgang waren aangekomen, reden we meteen door naar het station van de Schafbergbaan. We parkeerden onze Puchjes, op een goed plekje op het stationsplein. En omdat de trein al vrij snel zou vertrekken, liepen we meteen door naar het kaartjesloket. Op onze vraag of we de helmen daar achter mochten laten, werd heel positief gereageerd door de vriendelijke medewerkers, dus dat was mooi.

Daarna gingen we meteen door naar de kaartjescontrole, alwaar door een fotografe een groepsfoto van ons werd gemaakt. Die je net als bij de rondvaartboot, na afloop kunt kopen. Ook ik kon het niet laten om even snel, een foto van de fotografe in haar korte broek te maken.

Onze groepsfoto bij de stoomtrein

Kort nadat we in de trein waren gestapt, gingen we op weg naar de 1780 meter hoge Schafberg. De trein die ons via de zéér steile bergwand naar boven bracht, was een prachtig onderhouden stoomtrein met tandrad-aandrijving. Ik had echt bewondering voor de enorme kracht van deze toch vrij kleine stoomtrein. Tijdens de rit naar boven, genoten we met volle teugen van de prachtigste vergezichten, rotspartijen, en bomen.

Toen we een tijdje later boven waren aangekomen, en op het perron waren uitgestapt, viel Hein zijn oog meteen op een klein groen auto'tje, wat hoe kan het ook anders, natuurlijk made by Puch was. En deze zg. Haflinger werd 1x per dag gebruikt, voor de bevoorrading van het nog wat hoger gelegen Schutzhaus "Himmelspforte". Natuurlijk ging Hein even een praatje maken met de jongen van het auto'tje, en vertelde hem oa. waarvoor wij in Oostenrijk waren. Hij gaf hem hierbij ook gelijk een mooie ansichtkaart van Tegelen. Hein vroeg de jongen of het misschien mogelijk was, dat ik met hem mee naar boven zou kunnen rijden, om tijdens het ritje een filmpje te kunnen maken.

Hij vond het prima, en na nog wat hulp van John bij het inladen, konden we vertrekken voor een ritje de steile helling op. Tijdens het rijden heb ik (met mijn fotocamera) een filmpje gemaakt. Helaas gingen de ruiten echter al vrij snel beslaan. Opm. dit filmpje, maar ook de andere nog gemaakte filmpjes zet ik mogelijk later nog op de site.

De groene Haflinger

Eenmaal boven gekomen bedankte ik de jongen voor het ritje, en bood aan om hem even te helpen met het uitladen, maar dat hoefde helemaal niet, "geniet maar van het mooie uitzicht" zei hij, en dat deed ik dan ook. Tevens kon ik meteen alvast wat plaatjes maken, want Hein, John en Thur waren toch nog met de klim naar boven bezig. Boven op deze Schafberg ligt oa. ook het hotel Schafbergspitze. Waar, als ik het goed begrepen heb, Mozart vroeger ook vaak geweest is.

Toen ook de anderen boven waren gekomen, genoten we aan alle kanten van de mooie vergezichten. Boven sommige dalen lag zelfs nog een laaghangende nevel. Daarna gingen we op het hooggelegen terras, even genieten van een lekker koel drankje, én uiteraard bij de jongen van de Puchauto.

Op een gegeven moment was de tijd aangebroken dat we weer moesten gaan opstappen, en liepen we bergafwaarts naar het station. Alwaar deze keer een prachtig mooie rode dieseltrein klaar stond. En omdat we op de heenweg de stoomtrein al hadden gehad, besloten we om deze keer met deze trein, met zijn mooie interieur terug te rijden. Onderweg hadden we nog even kleine stop, om de naar boven komende stoomtrein te laten passeren. Na een uiteraard vlottere rit bergafwaarts, kwamen we weer in St. Wolfgang aan.

We lieten de Puchjes nog even staan, want we wilden deze plaats even te voet gaan bekijken. Dus wandelden we langs de prachtige boulevard, met prachtig mooie oude bootjes (ik waande me gewoon even in de jaren 50). Maar wat is dit St. Wolfgang een schitterend mooie plaats, de leuke gezellige winkeltjes, de mooie authentieke Oostenrijkse gebouwen, maar ook de terrasjes langs het water, en natuurlijk het romantische hotel "Im Weissen Rossl"

Gezicht op de Wolfgangsee

Op een gegeven moment zag John buiten voor een souvenirwinkeltje, echte Oostenrijkse hoedjes liggen, hij wilde er steeds al een hebben, dus stapten we samen naar binnen. Wat een enorme hoeveelheid klokken en klokjes hingen hier, om over de rest nog maar niet te praten. In elk geval was John na wat afwegingen, welke van de twee het zou moeten worden, uiteindelijk toch een leuk hoedje rijker. Heel opvallend vond ik wel, dat deze plaats helemaal niet commercieel en toeristisch overkomt. We genoten alle vier dan ook enorm van de wandeling, met aan het eind daarvan eerst nog even een lekker ijsje.

Daarna haalden we de helmen op, en even later vertrokken we weer, om via Strobl door te rijden naar het Schwarzl Club terrein, alwaar we mee zouden doen aan de behendigheidsrit, die men voor vandaag had uitgezet. Je kon vanaf 12.00u elke 5 minuten starten, dus de tijd dat we daar aan zouden komen was niet zo belangrijk, daardoor genoten we nog eens extra van de rit ernaar toe. Eenmaal op het feestterein aangekomen schreven we ons gelijk in, en betaalden we alvast voor de maaltijd die morgenmiddag in de feesttent zou worden gehouden. Tevens kreeg iedere deelnemer een glaasje snaps aangeboden.

De inschrijfploeg, en de glaasjes schnaps

Bij de inschrijving werd ons verteld dat we in ploegjes van 2 personen konden vertrekken, je kreeg een soort stempelkaart mee, die je dan onderweg, bij de diverse controleposten behoorde te tonen. En bij deze 5 controleposten zou je steeds, de een of ander behendigheidstest moeten afleggen. Ook mocht je niet langer of korter dan 1 ½ uur over de rit doen, want dat zou dan weer strafpunten opleveren.

Als eersten vertrokken John en Thur, bij de start werd er via een schakelaar waar je tegen aan reed, de starttijd vastgelegd. Even later om 14.50u was het voor Hein en mij, tijd om te starten. En ja hoor, meteen al na de start, en nog op het feestterrein, moesten we al de eerste proef afleggen. En dit bestond uit het inslaan van een grote spijker in een boomstam, maar dit mocht niet met de normale kant van de hamer, maar met de scherpe kant van deze (speciale) hamer. Het was de bedoeling om dit met zo min mogelijk tikken te doen. Toen we dit volbracht hadden, konden we op weg naar de volgende opdracht.

John en Thur bezig met de spijkers op de kop slaan

Het was erg warm weer, en daarom werd de tweede opdracht bij Lindau wat minder gewaardeerd ;) want dat betrof het doorzagen van een dikke balk, met een wel heel erg grove boomzaag, mede daardoor was het begin van het zagen best wel wat lastig, gelukkig stonden we wel lekker in de schaduw van de bomen. Even later reden we samen met John en Thur, die hier op ons gewacht hadden, weer lekker in een verfrissende rijwind naar de volgende controlepost.

Hein nog een klein stukje te gaan

Deze 3e stop was aan de rand van Bad Ischl, alwaar we bij een kegelbaan aankwamen. Dit was nog een mooie ouderwetse kegelbaan, met houten kegelballen. Ook het rechtzetten van de kegels, en de telling was nog helemaal handwerk, heel leuk dus. Hier was de opdracht om na een proefworp, zoveel mogelijk punten te behalen met drie worpen. Door de plank in het midden van de baan, was het niet echt gemakkelijk om met de bal de kegels te raken. Toen we klaar waren met het kegelen, dronken we daar nog eerst even wat, waarna we weer op weg gingen.

De kegelbaan

De 4e opdracht was bij een stop bij de Wirlingwände bij Wirling. En dat was het schieten van pijlen met een soort kruisboog. Na een korte instructie, want het was best wel gevaarlijk, als je zag met hoeveel kracht die pijlen werden weggeschoten. Werd ook deze opdracht met goed gevolg door ons afgelegd, waarna we weer op pad gingen, voor de 5e en tevens laatste opdracht.

Het kruisboog schieten

Voor deze laatste opdracht waren we inmiddels weer terug op het feestterrein van de Schwarzl Club. De laatste proef was het 3 keer gooien van een hoefijzer, waarbij het de bedoeling was om het hoefijzer om de ijzeren staaf te gooien, maar in elk geval proberen om zo dicht mogelijk bij de staaf in de buurt te komen. Toen we dat ook hadden gedaan, konden we ons bij het eerdere startpunt af gaan melden. Wij hadden de rit in 1.26u afgelegd, dus best wel netjes gedaan.

Daarna zijn we nog even wat in de feesttent gaan drinken, waarna we samen met Bert en Boy, besloten om nog even de Postalm berg op te gaan rijden. Dus startten we de Puchjes weer, en gingen op pad. Na een kort ritje kwamen we echter bij een tolhuisje terecht, waar we zouden moeten betalen, om door te kunnen rijden. Deze weg naar boven bleek nl. privé gebied te zijn. We gingen toen even overleggen wat we zouden doen, maar het bleek dat het al veel later was dan we dachtten. Dit omdat we eerst ook nog moesten eten, om daarna weer naar de 2e feestavond van de Schwarzl Club toe te gaan. We besloten dus om het maar niet meer te doen, zeker ook omdat het nogal wat tijd zou kosten om boven te komen. Dus reden we allemaal weer richting huis.

Ansichtkaart van Gasthof Weberhäusl

Nu hadden we mooi nog even wat extra tijd, om ons wat op te frissen, om daarna rustig te gaan eten bij Gasthof Weberhäusl, 200m bij ons huis vandaan. We hadden hier de eerste avond na aankomst ook al uitstekend gegeten, dus daar wil je dan best graag nog een keertje gaan eten. We zaten tijdens de maaltijd lekker buiten, en genoten nog na van alles wat we vandaag allemaal gezien, en meegemaakt hadden. Na weer heerlijk gegeten te hebben, vertrokken we deze keer met de auto, naar de 2e feestavond van de Schwarzl Club, dit omdat het vrij laat zou worden, en de weg ook helemaal niet verlicht was.

Ansichtkaart van het Wolfgangtal Trio

Op deze avond zou tevens de prijsuitreiking zijn voor de winnaars van de behendigheidrit van vandaag. Er was natuurlijk weer voor live muziek gezorgd, en dit keer was het het Wolfgangtal Trio, wat deze avond voor de sfeer zorgde. Op een gegeven moment was de tijd voor de prijsuitreiking aangebroken, en kregen alle deelnemers als aandenken een oorkonde uitgereikt. Maar heel leuk, op een gegeven moment werd Gemma naar voren geroepen, en het bleek dat zij de prijs van de beste vrouwelijke deelnemer had gewonnen, en dat was in de vorm van een mooie beker.

De zwaar verdiende oorkonde

Na een verder weer erg gezellige avond, gingen we vrij laat weer huiswaarts, en konden we wederom terugkijken op een geweldig leuke dag.

NB. Je kunt met de muisaanwijzer op de plaatjes gaan staan voor wat extra uitleg.




fotoknop

home