De Puchjes rijden de laatste km's in Oostenrijk.

Rondrit met de wijding v/d Puchjes, lunch, naar de Postalm, en Wolfgangsee.


En de afsluiting van het Schwarzl Puchclub feest.

Na onze volle agenda van vrijdag en zaterdag, stond er zelfs ook voor vandaag weer genoeg op het programma. Daarom stonden we ook nu weer lekker vroeg op, maar genoten eerst nog even van ons ontbijtje. Daarna stapten we op onze Puchjes, en reden rustig naar het feestterrein. Vandaag was namelijk de dag van de gemeenschappelijke rondrit met alle Puchrijders, die te gast waren bij het 10 jarig bestaan van de Schwarzl Puchclub. Het was de bedoeling dat het startschot voor de rondrit om 9.00 u gegeven zou worden, en dat klopte dan ook helemaal, want precies om 9.00 u klonk het startschot. En dat was letterlijk een schot, want het werd afgevuurd door een echt kanon.

De Puchrijders klaar voor de rondrit

En niet lang na het kanonschot gingen we van start. Het weer was nog steeds perfect, dus konden we voor de zoveelste keer weer genieten van een mooie rit in de directe omgeving van Strobl. Onderweg werd er nog even bij een kerkje gestopt, voor de wijding van alle Puchjes, zodat we allemaal weer een jaar veilig en zonder ongelukken zouden kunnen rijden. Omdat we er te vroeg waren, of dat de priester wat te lang over de mis deed, dat weet ik niet, maar in elk geval moesten we wel een tijdje buiten wachten. Toen de kerk eenmaal uit was gegaan, was het onze beurt, en konden de Puchjes gewijd worden. Na afloop kreeg de priester van de voorzitter van de Schwarzl Club, als dank een Puchplankje. Daarna gingen we weer verder met de toerrit, die uiteindelijk weer eindigde bij het feestterrein, alwaar we even later konden genieten van een gezamenlijke maaltijd.

Daarna was de tijd aangebroken om de wederzijdse geschenken uit te gaan wisselen, en natuurlijk zou ook de winnaar van de hoofdprijs (de Puch) bekend gemaakt worden. De voorzitter van de Schwarzl Club, bedankte allereerst vele mensen. Daarna werden de geschenken uitgewisseld, en ook werden er een aantal Puchplankjes uitgedeeld aan de afgevaardigden van de diverse gastclubs. Hein, Thur en ik werden ook op het podium geroepen, waar we allen, als afgevaardigde van een van de Nederlandse Puchclubs (Tegelen, Heerlen en Amsterdam), zo'n bijzonder Puchplankje in ontvangst mochten nemen.

Het bijzondere Puchplankje

Toen dat allemaal afgerond was, was het de hoogste tijd geworden om de lootjes te gaan trekken voor de hoofdprijs. Er werd eerst nog een troostprijs uitgedeeld in de vorm van een fles schnaps. Maar toen was dan toch het grote moment aangebroken, om het lootje voor de hoofdprijs te gaan trekken. En die werd gewonnen door de vrouw van een van de aanwezige Puchrijders. Het grappige in dit verhaal is, dat deze dame eerder nooit te porren was om met haar man op de Puch mee te rijden. Ze keek wel erg blij toen ze hoorde dat uitgerekend zij, de Puch gewonnen had, dus wie weet, komt dat helemaal goed, en is er weer een vrouwelijke Puchrijdster bijgekomen.

De voorzitter maakt de winnaar van de Puch bekend

Natuurlijk was er verder weer bier, Almdudler en muziek, en zo beleefden we een gezellig einde van het 10 jarig feest van de Schwarzl Club. Toen het feest vroeg in de middag afgelopen was, namen we hartelijk afscheid van iedereen, en nodigde Hein de Oostenrijkers ook meteen uit om (als het mogelijk was), ook nog naar de Tegelen meeting op 3 september toe te komen, .dus wie weet.

Omdat het nog redelijk vroeg in de middag was, besloten we om nog een ritje te gaan maken, en wel naar de top van de dichtbij gelegen Postalm berg, die we gisteren door tijdgebrek niet konden bezoeken. Dus korte tijd later reden we de pas in, waarna we na betaling van een paar Euro aan de klim naar boven konden beginnen. De Postalm is een onderdeel van een groep bergen die behoort tot het 2e hoogste Almplateau van Oostenrijk, met hoogten tussen de 1200 en 2000 meter. Dus de Puchjes konden hier mooi eens laten zien of ze echte Oostenrijkse bergpower hadden.

Een Postalm souvenier

Het eerste deel van de bergpas was nog redelijk te doen, maar al gauw werd het steeds steiler, waardoor je niet voldoende snelheid meer kon houden, om in een wat hogere versnelling te kunnen blijven rijden. Daardoor moesten we op een gegeven moment, allemaal terugschakelen naar de eerste versnelling. En dat ging met lekker wat toeren, en een wat lagere snelheid verder prima. Onderweg hebben we op een bepaald punt nog even op elkaar gewacht, omdat we toch wat verder uit elkaar waren komen te rijden. Bij deze tussenstop vertelde Hein ons dat hij op zijn (groene) Puch naar boven reed in zijn 2e versnelling. En natuurlijk geloofden wij hem, maar hij liet mij het zelf even ervaren, doordat ik een stuk op zijn Puch verder mocht rijden, en inderdaad hij trok het makkelijk in zijn twee, echte Puchpower dus.

Even een korte tussenstop

Eenmaal boven aangekomen, stopten we bij een blokhut met terras, wat tevens ook nog een soort van souvenierwinkeltje was. Op het terras genoten we van het mooie uitzicht en de prachtige wolkenluchten, en natuurlijk onze drankjes. Later kocht ik voor dat we vertrokken nog een leuk souveniertje voor thuis. Net voor vertrek maakte ik eerst nog even een groepsfoto van ons boven op de Postalm. Waarna ik zei dat zij alvast konden gaan, en niet op mij hoefden te wachtten, omdat ik nog even wat foto's wilde maken van de bergpas. Het bleek dat Thur daar ook nog wat foto's wilde maken, dus vertrokken de anderen richting dal, en gingen Thur en ik eerst nog wat plaatjes maken boven op de berg. En tijdens de afdaling stopten we ook een paar keer voor wat plaatjes. Het was nu gewoon veel makkelijker om even te stoppen, omdat je naar beneden reed, tevens had je een ook betere kijk op de vergezichten.

De blokhut met terras boven op de Postalm

Het is wel leuk om te even vermelden dat we de hele weg naar beneden, zonder motor hebben afgelegd. En dat ging zo nu en dan echt met een bloedgang, dus dat was wel een kwestie van de snelheid een beetje in toom houden, zodat je niet op de verkeerde weghelft terecht zou komen, of zelfs de bocht uit zou vliegen. Nou was de kans op een aanrijding gelukkig wel vrij klein, want het is een zoals eerder al vermeld, geen doorgaande verkeersweg, dus dat scheelde. Nu konden ook op de terugweg mooi ook nog even een andere test doen, en dat was de vroegere claim van Stokvis Nederland, over je weet wel, de goede remmen van een Puch, en ook dit verhaal klopte helemaal, de remmen deden het uitstekend.

Het was trouwens een heel aparte belevenis, om zo snel te rijden zonder het geluid van je blokje te horen. Op een gegeven moment kwam er een wielrenner naar boven fietsen, en die keek heel vreemd op, dat hij twee brommers zo snel (helemaal geluidloos) naar beneden zag rijden, heel erg leuk! Toen we later weer thuis waren, besloten we om ons laatste etentje te doen, bij een restaurant aan de Wolfgangsee. Dus zo gezegd zo gedaan, en natuurlijk op de Puch, want het was nog steeds heerlijk warm weer. We parkeerden de Puchjes (bijna traditiegetrouw) weer op de trap, vlak bij het restaurant.

Onze Puchjes op de trap naast het restaurant

Na smakelijk gegeten te hebben, op het buitenterras met uitzicht op de Wolfgangsee, hadden we gelukkig ook nog wat tijd over, om nog een laatste ritje langs het meer te maken. Wat later zijn we nog even gestopt bij een van de campings langs het water, om te genieten van het uitzicht over het meer, en van een lekker ijsje. Daarna was het tijd geworden om weer richting huis te gaan, en nu reden we echt de allerlaatste Oostenrijkse km's op onze Nederlandse Puchjes. Thuis aangekomen, hebben we de Puchjes alvast weer op de aanhanger gezet, zodat we morgenochtend heel vroeg meteen weg konden rijden. Toen we hiermee klaar waren, hebben we ook de meeste spullen alvast ingepakt. Later hebben we afgerekend met de eigenares van het pension, en haar en de anderen bedankt voor de genoten gastvrijheid. Kort daarna zochten we ons bed op, om morgen extra vroeg op te staan, voor de terugreis naar Nederland.

NB. Je kunt met de muisaanwijzer op de plaatjes gaan staan voor wat extra uitleg.




fotoknop

home